Pierwsze spotkania (konsultacje) mają na celu zrozumienie oraz określenie trudności, z którymi zgłasza się pacjent. Podczas pierwszej konsultacji zazwyczaj pytam, co skłoniło daną osobę do umówienia wizyty. Staram się uważnie wysłuchać tego, co ma do powiedzenia, a także zadaję pytania, gdy uznam, że warto pogłębić jakiś wątek.

Nie ma jednego, z góry ustalonego schematu pierwszego spotkania ani przygotowanego wcześniej zestawu pytań. Ważne jest, aby w trakcie konsultacji mówić o wszystkim co wydaje się ważne lub przychodzi w danym momencie na myśl – nawet jeśli z pozoru wydaje się nie mieć to związku ze zgłaszanym problemem.

Po zakończeniu konsultacji zazwyczaj jestem w stanie przedstawić swoje rozumienie zgłaszanych trudności oraz zaproponować psychoterapię lub inną formę wsparcia.

Pacjent zgłasza się do gabinetu terapeutycznego najczęściej z powodu uciążliwych objawów, których doświadcza – mogą to być między innymi objawy depresyjne, lękowe, somatyczne lub inne formy psychicznego dyskomfortu. Nierzadko powodem rozpoczęcia terapii jest także trudne do opisania cierpienie psychiczne, utrata motywacji do działania, czy poczucie bezsilności w obliczu powtarzających się w życiu trudności (na przykład w relacji z bliskimi osobami).

Osoba zgłaszająca się po pomoc, przychodzi z całym bagażem swoich doświadczeń z przeszłości, dlatego rozmawa skupia się nie tylko na bieżących wydarzeniach, ale również na historii jej życia, emocjach, odczuciach i skojarzeniach pojawiających się w gabinecie. Przedmiotem badania jest również relacja tworząca się między pacjentem a terapeutą, ponieważ może ona dostarczać istotnych wskazówek dotyczących sposobu funkcjonowania pacjenta w relacjach z innymi ludźmi.

Rozmowa ma na celu, by poprzez stopniowe poznawanie i rozumienie wewnętrznego świata pacjenta oraz odkrywanie nieuświadomionych, wypartych treści, przyczynić się do lepszego zrozumienia siebie. Dzięki temu wewnętrzne napięcie pacjenta staje się łatwiejsze do zniesienia, co sprzyja redukcji objawów.

Głównym celem terapii nie jest rozwiązanie wszystkich dotychczasowych, aktualnych jaki i przyszłych problemów, ale przede wszystkim rozwijanie przez pacjenta bardziej świadomego i twórczego podejścia do siebie, własnego życia, relacji z innymi ludźmi oraz do napotykanych trudności, co może prowadzić do większej równowagi i satysfakcji w codziennym życiu.

Interwencja kryzysowa to wsparcie krótkoterminowe (najczęściej 3-10 spotkań) mające na celu przywrócenie równowagi psychicznej osoby, której stan związany jest z aktualnymi, nagłymi wydarzeniami życiowymi, które zaburzają dotychczasowe funkcjonowanie. Dedykowana osobom, których problemy mają charakter monosymptomatyczny. Praca skupia się na konkretnym objawie/ trudności.